adrian, właśnie mija pierwsza minuta twojego dziesięcioletniego życia, a ja wciąż czuję jakbyś był szczerbatym czterolatkiem w rajstopkach z malutkimi dłońmi z malutkimi paluszkami, który dosięgał mi do bioder. jesteś starszy z każdą minutą każdego dnia i wciąż uczysz się życia, a ja chociaż nie zawsze potrafię to okazać bardzo cię kocham, nawet wtedy, kiedy podnoszę głos, i pragnę abyś każdą tą minutę wykorzystywał do maksimum i byś przeżył swoje życie należycie. żeby całe twoje życie było słodkie jak kisiel.
chciałabym żebyś zadawał mi pytania, nawet te które budzą mnie o szóstej rano, i abyś nadal ogrywał mnie w chińczyka. żebyś był dzieckiem jak najdłużej potrafisz, dzieckiem z nieograniczoną wyobraźnią i fantazją, które wciąż ma w spojrzeniu szczerość.
chciałabym żebyś nie wstydził się łez, ale żebyś nie smakował ich często, bo są słone jak morska woda i żebyś widział tęcze jak najczęściej się da, aż w końcu znajdziesz odpowiedź co znajduje się na jej końcu. oraz byś przestał bać się plakatu na ścianie i byś nadal rozśmieszał mnie swoim mówieniem przez sen.
jesteś najwspanialszym mężczyzną w moim życiu. chcę ci podarować słońce, każdego dnia nowy początek.

trampekindapolska

gdzieś daleko od błysków fleszy.