Nic co ludzkie..

Miałam sen.

Sen był z gatunku ciekawych - uświadomił mi, że moje id przejawia zupełnie inne skłonności, niż moje ego i superego.
Nie możesz kontrolować moich myśli i snów - kimkolwiek jesteś. Mimo osaczających mnie czasem spojrzeń, są rzeczy 'tylko moje'. I w pewnym sensie umiejętność udawania pozwala na zachowanie największej autentyczności, ponieważ autentyczni jesteśmy sami przed sobą, zostawiając dla siebie to, co najcenniejsze i najbardziej osobiste.
Jestem dumna ze swojej ambicji, ale co mi przeszkadza - to zazdrość. Zazdrość niekoniecznie erotyczna, częściej codzienna, ta najbardziej dotkliwa.Tej nie wyzbędę się pewnie nigdy, bo to część mojej definicji - nienawidzę się poddawać, ustępować, rezygnować z siebie dla kogoś.

Z dokładnej obserwacji pewnej kobiety wynika, że im bardziej zostajemy skrzywdzeni, tym większą mamy chęć krzywdzić samych siebie. Ludzka niedoskonałość doprowadza do tego, że dążenie do celu okazuje się być drogą ku samozagładzie. Poddawanie się cudzym chwilowym fascynacjom wcale nie jest kolejnym szczeblem na drabinie własnego ego, wręcz przeciwnie (to oczywiste), miesza w głowie i doprowadza do powolnego załamania nerwowego. Człowiek, który właśnie 'rezygnuje z siebie dla kogoś' i mimo to nadal ma nadzieję na uzyskanie z tego jakichś profitów (bardziej lub mniej materialnych) może nagle obudzić się z ręką nie w nocniku, a w szambie. Jeśli nie jestem głównym bohaterem swojego życiowego przedstawienia po prostu nie dostanę oklasków. Tak to działa.

To jasne, że czasem w życiu każdy z nas może poczuć się zagubiony i przyjąć to, czym akurat rzucił w nas los. Ale bezkrytyczna akceptacja tego, co się przydarza, zaniża naszą wartość.

Uczyłam niegdyś asertywności wobec ludzi. Teraz widzę swój błąd - najpierw trzeba nauczyć się przeciwstawiać rzeczywistości, bo tak naprawdę to właśnie ona nas kształtuje.

Abstrahując - ładne mamy to zdjęcie, ja i R.

tamboreczka, 20 lat

Rybnik