When people run in circles..

Kiedy na chwilę przestajesz biec, orientujesz się, że jesteś sam.

Że szalony świat, którego tak usilnie próbujesz być częścią - to teatr jednego widza i artysty.

Nikogo nie ma.

Jest przeraźliwie zimno, kiedy nie ma Cię wieczorami, kiedy muszę sama ustanowić kolejność rutynowych wieczornych lenistw.

Kłamstwa zwyczajowe i jesienne tendencje w podręcznym lusterku. Obolałe już stopy wczorajszej nadziei. I wstyd, bo ten kawałek układanki nie pasuje. Wyróżnia się prymitywnością.

Gdzie są te wczorajsze nadzieje? Mrzonki. (Bo zimno przecież i ten kawałek zamarznięty).

Zgrzytają mi w zębach. Nigdy nie poczuję ciepła reflektorów na pulchnych policzkach - na szczęście pozostają mi moje nocne wycieczki do świata wg Aleksandry.

Przekleństwem inteligentnego człowieka jest świadomość, że jest jednym z wielu. Że wcale nie jest wyjątkowy. Będą inni, lepsi, łatwiejsi do zapamiętania.

Ach ten ból przemijania..

Moje punktualne depresje..

tamboreczka, 20 lat

Rybnik