Klasycznie.

Uczę się rozpoznawać przepastne korytarze, błądzę coraz rzadziej w przestrzeni jasnych schodów, rozpoznaję widok z okna, zaczynam się z nim nawet zaprzyjaźniać: tyle w nim krakowskiego nieba, strychów kamienic, drzew, które zaczynają poddawać się przemianom jesieni. Jej nadejście zauważam w każdej łacińskiej sylabie, w zeszycie, ledwie napoczętym wstążką czarnych znaków między kratkami, w każdym niezadanym i wyartykułowanym pytaniu, w poszukiwaniu, weryfikowaniu, w nerwach, co podążają ze mną sennymi plantami, wypatrują spóźniającego się tramwaju linii znanej na wskroś, które dziś o niebo, mniej płaczliwe, niemal błękitne, tak bardzo dzisiejsze, spokojniejsze. Bo jesteśmy równie wrześniowi. Równie niepewni. Odmiennie klasyczni.

Czary A. bardzo czerwcowe.

szerelmes

Kraków