Rani.mation

Zaciągam cienkie powieki wielookich swetrów za bezsen, zaciągam się od źrenic bezcennie mroźnym powietrzem, co drga w świetle żył, w cieniu przestrzennych słońc. Za stołem zastałam pod zastaw, pod obrus włożone słowa, mieniące się na krawędzi głębokich talerzy interpunkcyjne wytyczne, co znaczą niewiele, turkus i zieleń, zmiętowioną matowo. L.śni grubą kreską, linią niebieską szarość miast granic znaczę czasem, coraz częściej, gęściej, s.obie, wszak im(.) dalej w las tym bliżej nieb.

Ześlizguję się w morza, pod dywany, nad gałęzie. Uwięzłam w oknie, w kad, że aż wstyd, niemal lipcowo, patrzeniem parującym, sparowanym od ściany do ściany, wnikliwiej odrapanej A.&J.

szerelmes

Kraków