dziupla

Wzbraniam się, żeby nie usunąć fotobloga. Nie chcę tego robić, masę wspomnień przechowuje.
Piszę, żeby pamiętać.

Wszystkie chwile upadków - momenty, których nie mam z kim dzielić, osoby, które potrafią mi podać do ręki promyk słońca lub pokruszyć niebo nad głową. Są tu ludzie, których zapach zapamiętam do końca życia.


Dzisiejszą notkę chcę czytać za jakiś czas i poczuć dokładnie to, co czuję teraz. A co to jest? Myślę, że chwilowe ustabilizowanie emocjonalne. Co prawda w dalszym ciągu nie czuję, że znajduję się we właściwym miejscu na ziemi, ale pies to jebał.

Studia mi idą, jest naprawdę dobrze. Gdy wchodzę do mieszkania, nie trzęsą mi się ręce ze strachu i kurwicy, że za chwilę zaatakuje mnie jakiś potwór, wykonujący repertuar Adele 24 na dobę. Wchodzę do mieszkania, w którym wszystko jest ruiną i z jednej strony słyszę "chodź pogadać, miałam chujowy dzień", a z drugiej: "nareszcie jesteś. pijemy browara? palimy sziszę? ruchałam się!".

Poznałam też osobę, która najzwyczajniej w świecie umie się ze mną obchodzić. Która mówi w sam raz (a raczej zagaduje mnie), ale też słucha mnie w sam raz. Która reaguje w sam raz, która ma poczucie humoru w sam raz, która jest spontaniczna w sam raz, która zrobi mi zdjęcie, gdy zechcę wleźć do dziupli. I najważniejsze: rozumie, że nie można mnie do siebie za bardzo przywiązywać (czyli rozumie, że można spać ze mną w jednym łóżku, ale trzeba wtedy odwrócić się do mnie dupą). I, tak samo jak ja, wie, że to znajomość krótkotrwała. Intensywna, urocza, ale krótkotrwała. I nie zaprzecza, nie obiecuje, że przy mnie wytrwa. Jak dla mnie - namiastka znajomości idealnej.


Leczę Twój autyzm poprzez erotyzm.


Puenty nie będzie.

sukabuka

Lublin