Autumn...

Jesienno-zimowe refleksyjne nastroje...

Opłynąć świat tam, gdzie jeszcze może dziwić,

choć wszędzie jest więcej tego, z czego można drwić,

lądując na niepoznane koleje swego losu,

patrzeć na płonące marzenia w ramionach ognistego stosu,

Wyrzucić z siebie ból, gorycz i czas,

gdy wokół żyje tylko niezastąpiona cisza,

przeskakuje jak zdarta vinylowa płyta,

zacinająca się w rozmarzonym momencie,

Z oddali majaczyć jakąś czarną melodię,

w uszach egzystencji dzwoniąca trwale,

metafizyczne myśli i uczucia wyższe,

zamknąć w słoiku, by nigdzie nie wyszły,

Choć świat wciąż ucieka, to jednak stoi w miejscu,

czekając na mędrców z kosmosu,

co wyjaśnią istotę tego niewyjaśnionego procesu,

Miło jest ujrzeć jest czasem ciszę na ścianie,

Stabilizacji i harmonii szumu myśli potrzeba,

by uchwycić jedną chwilę, która uczucie nosi,

tylko cisza wciąż tak nieprzejednana krzyczy,

cała reszta dalej pozostaje niema.

Zgubić za sobą ból, gorycz i żal,

w ostatnim skoku w nieskończoną dal...

Nie mrugnąłem okiem, a z nostalgicznej, wyciszającej umysł jesieni powstała zima, biała i śnieżna. Wszyscy latają tylko po sklepach szukając prezentów i krzycząc do siebie, że święta i sylwester. Co roku to samo. Co roku tylko sprint między półkami i kurzem w pokojach... Niby wokół mnie katole, a zapominają na czym ich wiara polega...ha ha ha. Tyle na ten temat.

Wolę pogrążyć się w refleksji ściśle egocentrycznej, gdyż tylko taka forma refleksji istnieje. Nawet rozmyślając o czymś innym niż my sami, to jednak odnosimy się do samych siebie i własnych doświadczeń...

Opaść w zaświecie, jak świetlisty szal,

w ostatnim skoku w nieskończoną dal...

sidney, 22 lata

Toruń