turn around.

pod taflą morza mam zamek ze szkła...

coś się dzieje, coś kotłuje, burzy, zwija, mąci, kłóci. rozpada się idealnie perfekcyjny plan na lepsze jutro. upada harmonogram zniszczenia sennego świata. rozmywa się czas w bezdenny grymas zuchwałego losu, który śmieje się w głos. swąd spalonych marzeń wypełnia płuca - dusi. odwraca się ułożony z niezwykłą precyzją scenariusz zabicia czasu, chwil, uczuć. sypie się, sypie się, sypie się! i nie chcąc życzyć źle, powiem tyle, że gorzko smakuje porażka. zatracając się w powodzeniu, skończy się to boleśnie. odchodząc, nie powiem ni słowa. i marsz odejścia będzie grać cisza. wiatr przewiewał będzie tylko, z kąta w kąt  wspomnienia, które nie odnajdą ukojenia, ni przystani, w sercu żadnego z nas. zgładzeni. zniszczeni. upodleni. tak jak my przez całe lata, nie znając szacunku. koniec jest bliski.

+ fot: wczorajsze. wolny dzień, a pobudka o dziewiątej. ;x koło trzynastej na zakupy, w międzyczasie jakieś sprzątanie, prysznic, ułożenie myśli i refleksji. postanowienia co dalej, w którą stronę. i brak mi już słów, jakichkolwiek słów na to, co się dzieje. i pomimo, że staram się być poza tym wszystkim, słowa są wszędzie i nęcą. opadają mi ręce po prostu. ;x sajgon.

zupełna pustka, tylko ten wiatr me skronie muska

nagle ustał, wieczna cisza, ani słowa w ustach.