Puk, puk.

Pukam cichutko, delikatnie do Twojego serca.

Stuk, puk.

Pukam mocniej, bo nie otwierasz. Może nie słyszysz.

Stuk, stuk, stuk

Stukam już bardziej natarczywie, aczkolwiek nadal mam nadzieję, że otworzysz.

<cisza>

Żadnego odgłosu kroków czy choćby krzyku, który mnie wypędza

Bum, bum

Uderzam pięścią w te cholerne drzwi tracąc już cierpliwość. Przecież wiem że tam jesteś.

<cisza>

A może nie chcesz otworzyć? Zrozpaczona padam na kolana wciąż dobijając się do Twojego serca.

Rusz się, błagam otwórz, wiesz że to ja tam czekam.

<cisza, słychać tylko mój rozpaczliwy płacz>

Nadal ślepo wierzę, że zaraz staniesz przede mną i wpuścisz mnie do środka.

Złudna nadzieja, ale nie dopuszczam do siebie myśli o odrzuceniu. To by mnie zabiło.

<cisza, przeraźliwa cisza, która wypełnia całą mnie od środka>

Powoli zaczynam rozumieć.Tto koniec, nie ma sensu tu być i tak mi nie otworzysz. Już nie mam siły płakać. Jakieś ogromne zwierzę obudziło się we mnie i chce mnie rozszarpać na kawałki, wydostać się i uciec stąd jak najdalej, ale ciało dzielnie stawia opór, głupia ja nadal stoję przed Twoim sercem i czekam aż otworzysz, choćby po to, by mnie wygnać. Muszę wiedzieć, kim dla Ciebie jestem.

 Nic mi nie jest. Tak sobie po prostu to napisałam pod wpływem natchnienia.