we're becoming devils.

music: u-kiss - bang bang bang <3

zdjęcie sprzed paru dni.

fajnie się wybrać na sesję jak się już ciemno robi.

i tak, było mi zimno.

ale co z tego.

chcę, żeby było już cieeeepło.

zima to zuo.

ja nie wiem.

ostatnio sporo osób widzi we mnie bratnią duszę.

chcą ze mną rozmawiać, zwierzać się.

twierdzą, że właśnie ja ich wysłucham, zrozumiem, doradzę.

tak.

wysłuchać mogę. lubię słuchać. ale dalej?

nie zrozumiem. nie sądzę. przecież jak się tak zastanowić, to ja nic w życiu nie przeżyłam, nie miałam żadnych poważnych problemów, a jak miałam to takie, w które sama się wpakowałam i były do przewidzenia. więc wcale nie wiem jak się czujecie. i nie chcę wiedzieć. a biorąc to pod uwagę, to jak ja mogę cokolwiek doradzać? niby mówię jakieś mądre słowa i w ogóle, ale co to daje? sama nie umiem się do tego stosować.

no właśnie. nie umiem mówić o tym, co naprawdę czuję. przemawia przeze mnie jakaś głupia duma: 'bo czemu znowu ja? tym razem pierwszy krok nie wyjdzie ode mnie'. tyle, że w ten sposób się niczego nie doczekam. żadnych efektów. będzie tylko gorzej. tak samo jak z oszukiwaniem samej siebie. dobrze jest wmawiać sobie coś, co powinno sprawiać radość. ale moja autosugestia chyba nie jest na tyle rozwinięta. chcę, a nie mogę. a byłoby prościej. powiedzieć parę słów, zranić parę osób i poczuć się lepiej. tylko, że wtedy uznam, że lepiej by było, gdybym nic nie robiła. bez sensu.

nie słuchajcie mnie. użalam się nad sobą i swoim brakiem [lub zbyt rozwiniętą] asertywnością.

i wanna rock.

bang bang bang.