.

Już dawno po osiemnastych urodzinach a ja w cale tego na razie nie czuję. Impreza urodzinowa jak najbardziej udana =) Melanż, który nie da się zapomnieć. Dzięki wszystkim, którzy byli wtedy obecni, bo dzięki nim ta impra była tak zajebista ;* I dzięki za prezenciochy... Mega super:* A w laciach z fiutkami mi sie superancko chodzi.

Dobra.. teraz ta gorsza sprawa. Także tego już czytać nie musicie!

Gdzieś trzeba coś z siebie wyrzucić.

Znowu ja, znowu mój natłok przeróżnych myśli i znowu źle.

Znowu nie wiem co sie ze mną dzieje, znowu chcę uciec od wszystkiego i wszystkich.

Bo ja tylko ranię, irytuję i sprawiam, że dzień wcale nie jest udany.

Więc po co mam się pchać i wszystko niszczyć.

Nie mam sił.. by walczyć o to lepsze jutro, i o resztę ważnych rzeczy...

Nie chcę się zmuszać do niczego..

Nie chcę udawać, że wszystko jest ok.. dawać się owijać wokół palca..

Nie chcę być uważana za niewiadomo jaką dziewczynę, która sięga wysoko nosem..

... albo która ma gdzieś wszystko dookoła..

Bo jest wręcz przeciwnie.. patrzę ciągle w dół i przyjmuję postawę schowania się..Za dużo biorę do siebie.. a potem jeszcze w sobie to wymieszam z kosmicznymi myślami..

urajam sobie pewne rzeczy, od których później nie potrafię uciec.. i tkwię w nich tak w sumie bez sensu..

Staję się niewolnikiem własnych myśli, a przecież to ja powinnam je kontorolować.

Ostatnio nie radzę sobie z prawie niczym.. co chwile coś mi wypada z dłoni.. dosłownie i w przenośni.

Nie potrafię cieszyć się życiem. A ciągle mi mówią, że przecież niczego mi w nim nie brak.. Mam wszystko co chciałaby mieć szczęśliwa osoba. Może to i prawda, a tylko głupia ja nie potrafie tego docenić. Bo podchodze do wszystkiego z dystansem z góry wyobrażając sobie co sie stanie za chwile, jakie tego bedą skutki albo konsekwencje.

Czegoś się boję w tym życiu.. i nie potrafię odgadnąć ..co to takiego?

Jestem jaka jestem... sama.. wśród kłębiących się..milionów myśli..

Zamykam się..

NIE DZWONIĆ NIE PISAĆ NIE PYTAĆ SIE O MNIE..