Skurwienie na maxa.

Nie, nie będzie lepiej.
Nawet kiedy krzyknę "stop!", świat się nie zatrzyma.
Nawet kiedy będę chciała wysiąść, tłum ludzi tylko mnie wyśmieje.
I nawet kiedy jedynym ratunkiem jest zapomnienie, będę pamiętać.
Stojąc w tym samym miejscu, nie mogę już nic. Stojąc w miejscu tym samym, lecz w innym czasie.
Mogłam się w porę obudzić, mogłam w porę powiedzieć "dość, ja wysiadam".
Nie zrobiłam tego.
To teraz sobie dziewczynko popłacz...

W ogóle, świat się skurwił, ludzie dbają o własne wypudrowane dupy, idą z wiatrem, nie ważne w którą stronę wieje. A szkoda, bo mógłby zawiać w jakąś przepaść, bezdenną. Nie muszą umierać, mogą spadać do końca świata, ich krzyk niech ginie w powietrzu, które będzie ich mieć w dupie, tak jak oni je.

rockwoman, 21 lat

Olsztyn