To ja. A ja...

...dałem się złapać,

w wir pędzącego świata, który stoi w miejscu.

Dałem się zapędzić w kozi róg nierzeczywistości, nienormalności.

Dałem szansę sobie.

Dałem sobie chwilę wytchnienia - od czego?

Popędziłem za popędem, impulsem, których powinienem się wystrzegać.

"To nic, od jutra zacznie się nowy etap". Juter minęło zbyt wiele...

Zbyt mało się stało i za wiele liter przez moje oczy się przewinęło.

Za mało alternatywy i za dużo przyzwyczajenia - uzależnienia.

Jutro też wstanie słońce. Jutro też jest dzień, a po niej noc. Jutro też jest dużo czasu.

Jutro jest dużo czasu na ból. Jutro jest dużo czasu na to.

Tak. Jutro. Nie patrzmy, co będzie jutro.

Chodźmy spać i zapomnijmy... przynajmniej do tej 7 rano dnia 8 lutego.

Zapomnijmy...

Pewnego dnia pojawiłem się przed Twoimi oczami.

Zakręciło Ci się w głowie, bo zmieniłem Twoje życie. Przynajmniej w pewnym stopniu.

A ja nie robiłem nic. Tak samo jak nic teraz nie robię; wtedy żyłem i teraz też.

Wtedy jednak... żyłem bardziej. Żyłem mocniej i pełniej. Wtedy nawet dostrzegałem to, że żyję.

Wiesz, że i Ty zmieniłeś moje życie? Nie na lepsze tylko na wspaniałe. Pokazałeś mi wiele. I wiele się nauczyłem.

Teraz Ciebie nie ma, a ja zostałem z Twoimi naukami; gdzieś, tutaj, tam, w oddali i w pobliżu.

Jednak te nauki - mimo, że przekazywane dalej - zatarły się w mojej świadomości.

Nie pamiętam ich. Są dla mnie obce, choć codziennie nimi kogoś obdarowuję.

Zapomniałem jak to było kiedyś... zapomniałem.

Przybądź do mnie, proszę!

Najważniejszy jest dla mnie człowiek. A ja o tym zapomniałem!

Bardzo chcę wrócić do żywych! Bardzo!

Daję sobie ostatnią szansę. Naprawdę.

Paraliż Band - Trzeba mi