Bo ja lubię deszcz.

 Zdecydowanie. Deszcz, to moja ulubiona pora roku. Mogę odpalić się w kalosze i bezkarnie w nich maszerować. Przyznam, że sprawia mi to radość porównywalną do radości dziecka, które dostaje misia, kota, rower... jak prezent dostaje.

 Łapie zdziwione uśmiechy ludzi, więc od czasu do czasu i mi się ryjek uśmiecha. Tańczą ze mną wszystkie cztery wiatry i w deszczowym szale chcą ukraść mi parasol. Bo być nie może, że ja sucha, a one nie.

 Spokojnie. Niczego się nie naćpałam, nic nie piłam (dziś), tylko jakoś mnie zakrzywiło i wredna wena ucierpiała na tyle, że płacze.

 Bez komentarza nie mogę pozostawić wczorajszego koncertu.

 Moje miasto pragnie albo w fantastyczny sposób zapełnić mi ostatnie dni wakacji (tak, ostatnie), albo mnie odchamić, albo przebić samo siebie w rozkosznym wkurwianiu mnie i zmontować imprezę lepszą od Wielkiego Bałakania. Każda kolejna próba okazuję się jednak niewypałem i tak oto wczorajszy koncert "Od Chopina do Telemanna" przechrapałam w łóżku, zasypiąjąc już na początku. Takie imprezy mogą się u mnie odbywać nawet każdej nocy. Pierwsza sonata i obudziłam się na ostatnich brawach. Skąd wiem, że ostatnich? Krzesłami szurali.

Taka spokojna nie byłam od dawna. Stan utrzymywany cały dzień. W kalendarzu zapisać pod hasłem "cuda na piechotę".

 Znalazłam dziś nawet ochotę na poukładanie pewnych spraw, ale że jestem zodiakalną kozą, niczego to nie zmieniło. Przypomniało mi jedynie, że zmiana decyzji, która raz zapadła, odbija się później czkawką.  Może jak jakiś czas do tego powrócę. Póki co - faza stabilizacji. I uspokojenia. Nie mam najmniejszej ochoty denerwować się samym myśleniem. Inne kwestie pomijam.

 Wytracając wontek - dziś jest cudowny dzień na umieranie. Chyba się komuś Tam nudzi, że woła do siebie osoby, które jeszcze powinny być gdzie indziej...

Jego Świat - Jego wola.

***