Pożegnanie Wielkiej i Niekwestionowanej Poetki wprawia mnie w niewypowiedzianą chęć zwymiotowania. I to nie dlatego, że coś mi zaszkodziło. Mój niesmak dotyczący ludzi i fobia społeczna nie ma szans na regres. 

Roztrąbiły się media, rozpisała się prasa... 

Zazwyczaj dopiero po śmierci zaczyna się doceniać ludzi albo oddycha się z ulgą. Można też szukać dobrych stron, co też uczyniłam w przypadku odejścia do Wieczności Poety Miłosza. Jakich dobrych? Przestał pisać.

Wracając do Pani Szymborskiej. 

"Nic dwa razy się nie zdarza (...)" Mam nieodparte wrażenie, że społeczeństwo żyjacę na tym padole - i to bez różnicy na przydział klasowy - zna ten oto jeden wers wiersza, który w całości nie jest jego tytułem! Chociaż śmiała teza z tym "znaniem". Stawiam na wujka Google. Kolejny wyświetlający się w wyżej wymienionej wyszukiwarce wiersz, po wspisaniu frazy "Szymborska", a mianowicie "Kot w pustym mieszkaniu" jest idealnie i adekwatnie "na temat". Tylko po coż ruszyć głową. Nie daj Boże przeczytać!

Czekam teraz na księgarniany boom! i tomiki, tomiki tomików, przedruki tomików tomików, biografie, wspomnienia Pani Kazi z warzywniaka, o tym, że Szymborska była skromną kobietką i przychodziła do niej marchewkę, nagle znajdą się zapowiedziane wiersze, które Ona sama napisała i ktoś na tym zarobi.

Przykra i smutna prawda. 

Zakończyła się epoka poezji o tak duchowej wymowie i jednocześnie prosta. Odeszła osoba, wielka w swojej skromności, otwarta w swojej skrytości.  

A kot? Poszedł za nią "na bardzo obrażonych łapkach", bo "ręka, co kładzie rybę na talerzyk, także nie ta, co kładła". 

ragot

Żary