Bez sensu

Jak można kochać kogoś jednocześnie nienawidząc go? Nie mam tym razem na myśli Pana K. Jego już zostawiłam w spokoju, niech sobie gdzieś tam żyje. Pani X(z przyczyn oczywistych nie mogę podać imienia, i tak wszyscy wiedzą o kogo chodzi, w tym sama zainteresowana) jest jak blizna w pięknym kształcie. Poznajesz kogoś, później pokazujesz mu tę bliznę. I nagle okazuje się,że to już nie ty jesteś atakcyjny, tylko ta blizna. Bo ciekawa, bo niezwykła, bo mała, niewidoczna a jednak jest i nigdy nie zniknie. Jak można porównać człowieka do blizny?  Chyba mam obsesję.