Świat to jeden wielki teatr pełen aktorów; profesjonalistów głodnych swej pracy i tych mniej zaznajomionych ze swoją profesją. To ludzie, którzy mają swoje ambicje jednak oparte na konkretnych korzyściach. Z drugiej strony to artyści, zafascynowani sztuką, kreowaniem świata, odzwierciedlaniem uczuć, emocji i prawdziwego życia. Niektórzy odgrywają w nim wielkie, poważne role inni zaś służą tylko za marionetki, za pionki w pewnej układance. Takim pionkiem jest każdy z nas, każda osoba, która nie poznała prawdy na własnej skórze, nie przekonała się o niej, nie miała z nią styczności, nie udało się jej zaobserwować. A wystarczy tylko chęć do tego by się przebudzić, by spojrzeć na świat, by dojrzeć realia życia.

Ludzie to masa pochłonięta pracą, fałszywym światem, który odbiega od rzeczywistości, intryganci, którzy wykorzystują nawzajem swoje słabości. Wystarczy tylko chwila zapomnienia, by wkręcić się w wir, by smak 'rozkoszy' przeniknął nas na wskroś, a w końcowej fazie wyrzucił na słony brzeg goryczy.

W tym świecie nie ma bezinteresowności, to tylko pusta definicja, wszystko co ma miejsce, wszystko co zostało stworzone, znalazło się tu w określonym celu by zaspokoić ludzkie potrzeby, tak samo ludzie, we wszystkim co robią mają określony cel, także w tej bezinteresowności ukryta jest podświadoma miara.

Ufać, to dobrowolnie oddać się kłamstwu.