Dedykowane Sprawom Miasta

Nie wiem, jak dla Was, ale dla mnie piątek zaczął się doprawdy uroczo: o 8.30 nadziałam

kalosze i chcę wychodzić do fabryki, kiedy odkrywam brak kluczy. Oczywiście poprzedniego

dnia wzięła je ode mnie Córunia, bowiem jej z kolei wziął Chłop. Akcja: nerw - telefon do

teściów, żeby ktoś przyszedł popilnować mieszkania na chwilę - czekanie - nerw - bieg do

szkoły - czekanie pod klasą na dzwonek - nerw - dzwonek, odebranie kluczy, uśmiech

wychowawczyni i zaproszenie do środka - nerw - zawiadomienie, że poprzedniego dnia Córunia

skroiła z ostatniej lekcji - nerw - powrót do domu - zwolnienie strażnika - bieg na tramwaj

- nerw - wyciągnięcie z plecaka awantiurnowo detektiwa i ukojenie nerwów przy lekturze

rozgrywek gangsterów :)

A kto chce ukoić nerwy czytaniem o blaskach i cieniach życia artystów - niech odwiedzi

najbliższą bibliotekę (bo w księgarniach to już chyba raczej nie znajdzie) i pożyczy sobie

Marii Rostworowskiej Portret za mgłą. Opowieść o Oldze Boznańskiej. Poczyta tam takie

historie:

Legendarna była miłość Boznańskiej do zwierząt [jak to zresztą wyczaiły Hucianka, Jitka i

Annekepa]. Mieszkając w Paryżu w cudzym domu nie mogła sobie pozwolić na trzymanie takiego

zwierzyńca, jaki jej się marzył - musiała poprzestać na psie, kanarku i myszkach. Myszy

uważała za rozkoszne towarzyszki swej pustelni. Kłóciła się o nie i zrywała z wieloma

osobami, nie dała sobie wytłumaczyć, ile przez nie traci: wszak budziły popłoch wśród

odwiedzających ją pań.
Sprytna żona malarza Czadekowskiego w odpowiedniej chwili, gdy bogata Amerykanka wybierała

się do pracowni Boznańskiej, rzuciła niby od niechcenia:
- A nie będzie się pani bała myszy?
I opowiedziała o nich, jak setkami gonią po mieszkaniu, co również potwierdził mąż. To

wystarczyło do odstraszenia Amerykanki od pójścia i zamówienia portretu u malarki. Za to

Czadekowski zrobił nowy portret. Gdy na ten fakt zwrócono uwagę Boznańskiej, nie uwierzyła w

złe intencje. Wszak oboje Czadekowscy odwiedzali ją, są tacy serdeczni.
Pewne grono osób odwiedzających artystkę uknuło spisek na życie myszy. Kupili zatrutej

pszenicy i nieznacznie rozsypali po różnych kątach pracowni. Skutek był doskonały, bo po

paru dniach znalazła artystka pozdychane zwierzątka. Niestety odkryła przyczynę ich zgonu.

Zawrzała gniewem na nieznanych sprawców, pokłóciła się i zerwała stosunki z pewnymi osobami,

które podejrzewała o ten czyn.
W późniejszych latach na Steinwayu Olgi nie dało się już grać, w jego wnętrzu bowiem

znajdowało się wielkie gniazdo myszy, a wszystkie niemal struny były poprzegryzane.

Wieczorem Olga zapalała stojące na podłodze lampy naftowe, by idąc do łóżka nie rozdeptać

przypadkiem jakiejś wędrującej włąsnymi ścieżkami myszki. Zazwyczaj opuszczały norki w porze

karmienia.

Zatruwała jej życie inna sprawa dotycząca zwierząt. Oto naprzeciw jej pracowni usadowił się

lekarz, który robił wiwisekcje na myszach, szczurach, królikach i innych zwierzątkach.

Piszczały one, wrzeszczały, darły się. Artsytka otwierała wtedy okno, zwłaszcza jak doktor

się ukazał, i wymyślała mu od mordercy, zbója, bandyty, łotra, co zaczepiony przyjmował z

szyderczą obojętnością. Biedna wielbicielka zwierząt zwracała się do Towarzystwa Ochrony

Zwierząt, do prefektury policji, do filantropijnych stowarzyszeń, wszystko to nic nie

pomagało.

Po myszach najważniejsze były pieski. W Paryżu zabierałą je ze sobą nawet do kina, natomiast

w Krakowie kontroler zabronił jej wejść z Ki-ki na salę, co wywołało jej wielkie oburzenie i

utwierdziło w przekonaniu, że Kraów jest miastem dusznym i prowincjonalnym. Kiedy Bobi

zrobił siusiu w paryskim tramwaju, Olga potrafiła wytłumaczyć zawezwanemu policjantowi,

który chciał ją ukarać, że jest to potrzeba najnaturalniejsza w świecie, którą odczuwają

wszyscy bez wyjątku, "nawet i pan, panie policjancie".

Nawet mrówki gromadzące się w cukiernicy były w pracowni Olgi pod specjalną ochroną -

gospodyni uprzedzała gości, by słodząc herbatę nie utopili przez przypadek którejś z nich,

bo to też stworzenia Boże.

Na zdjęciu ulica, przy której mieszkała w Krakowie Olga Boznańska. PROSZĘ TERAZ O

WYMIENIENIE WSZYSTKICH JEJ NAZW.
No i co tam w głębi, panie dzieju, na dokładkę. I co to jest, takie ledwie ledwie widoczne po lewej.