Ostatnie podrygi

Jest czas młodości i czas starości. Nastał właśnie ten drugi. Na zabiegi chodzę. Na rehabilitację. Codziennie o 15:25 melduję się w przychodni, zdejmuję zegarek, kładę się na łóżku i wsuwam się w metalową rurę, a miła pani podłącza ją do jakiegoś ustrojstwa i oto przez 20 minut leżę sobie w POLU MAGNETYCZNYM. Nie wiem, co o tym myśleć, nawet bałam się sprawdzić w necie, na czym to polega i co tam bombarduje mój grzbiet i w jakim celu. Ufam medycynie (ha ha). Oczywiście ciężko wyleżeć 20 minut, żeby nie usnąć. Za pierwszym razem skupiałam się na rurze wiszącej pod sufitem, wyobrażając sobie, jak pęka i zalewa mnie brązowym guanem i co ja wtedy zrobię i jak pójdę do domu (tak, wiem, za dużo przeczytanych opisów getta z przypadkami chowania się w latrynie podczas likwidacji). Toteż teraz mam inny sposób na przetrwanie: obejmuję rączynami rurę, a w rączynach... książeczka. I tak sobie leżymy. Następnie przechodzę do drugiej miłej pani, która każe mi obnażyć plecy, założyć specjalne okulary i jeździ mi po grzbiecie jakimś wichajstrem, dopóki nie zapiszczy. To się nazywa LASER i tu też boję się zapytać, dlaczego te okulary, skoro siedzę tyłem do pani.
I tak przez 10 dni, mein Gott. Ale to nie koniec, w lutym zapisana jestem na kolejne 4 zabiegi, nawet nie wiem, jakie. Po tym wszystkim będę chyba jakimś Supermanem. Znaczy Superwomanem.

A dzisiaj kończymy - na ogólne błagania - z Barbarą Ubryk. No bo ileż w końcu można. W końcu zwykła to sprawa - ma się do czynienia z wariatką, to się robi co może. Cóż mogły zakonnice. Zawołały zaufanego lekarza, ten leczył chorą puszczaniem krwi i stawianiem pijawek - toż można popaść w jeszcze większy obłęd. Lekarz proponował kilkakrotnie oddanie chorej do szpitala, ale odmawiano mu tego ze względu na regułę klasztorną. A reguły są od tego, by się ich trzymać, prawda?

Tu dygresja - przypomniała mi się maksyma wyczytana na jakimś blogu: JEŻELI NIE WOLNO, A BARDZO SIĘ CHCE, TO MOŻNA.
:)

Okno w celi zamurowano, bo Ubrykówna miała zwyczaj stawać u kraty okiennej i wykonywać nieprzyzwoite gesty oraz obnażać się. Z biegiem czasu przestano przejmować się losem siostry. Jedzenie podawano jej przez specjalnie urządzone okienko w drzwiach, a cela była ciemna i brudna. Jedynie od czasu do czasu ją czyszczono.
Gdy wybuchła afera, Barbara Ubryk była w stanie skrajnego wyczerpania i ważyła 34 kg. Troskliwa opieka szpitalna sprawiła, że po 2 miesiącach waga chorej podniosła się do 45 kg. W szpitalu zachowywała się spokojnie i karnie, jednak mimo wysiłków nie zdołano poprawić jej stanu psychicznego. Opinia publiczna szybko o niej zapomniała i później nie wiedziano nawet, że jeszcze przez długie lata żyła w zakładzie dla umysłowo chorych. W Księdze żywota sióstr profesek na Wesołej odnotowano zapis, że zmarła w 1898 roku.

Sąd uniewinnił przełożoną Klarysek Marię Wężykównę oraz dwie byłe przełożone. Uznał, że nie sposób przypisać Klaryskom zbrodni gwałtu publicznego, skoro nie miały one żadnego powodu do działania przeciw interesom Barbary Ubryk, a jedynie warunki skłoniły je do takiego działania. Zakonnice nie miały świadomości winy, skoro działały za wiedzą i zgodą swoich przełożonych.
Tak, bowiem okazało się, że o całej sprawie wiedzieli kolejni generałowie zakonu Karmelitów w Rzymie czyli najwyższa instancja zakonna klasztoru krakowskiego...

I tak zamykamy za sobą drzwi od tej ciemnej sprawy.

CZYJĄ CÓRKĄ BYŁA PRZEŁOŻONA KLARYSEK?
JAKI GMACH ZAWDZIĘCZA KRAKÓW JEJ OJCU?

W JAKIM KRAJU SPRAWA BARBARY UBRYK SPOTKAŁA SIĘ Z NAJGORĘTSZYM ODZEWEM, Z JAKIEGO POWODU I JAK TAM NIESZCZĘSNĄ ZAKONNICĘ NAZYWANO?

Deodatokrk powiedział o Iwaszkiewiczu i św. Janie od Krzyża, Nadjamfotos o Rolleczek i w ten oto sposób wszystkie zagadki zostały ODGADNIĘTE. Kto dziś?