Ubrykówna wstępuje do klasztoru

Wyspiański się udał, ale jestem w żałobie.

Tak bardzo chciałam iść na koncert Nohavicy... Tak się już widziałam kołyszącą się z innymi podczas Komety... no to ryp, oczywiście baniak mnie rozbolał i prosto z fabryki, rezygnując zarówno z hiszpańskiego, jak i z czeskiego barda udałam się w domowe pielesze, przebrałam w piżamkę i zaczęłam odgrywać cierpiącą. Oczywiście łeb złośliwie przestał mnie boleć około 20.00, kiedy to właśnie zaczynał się koncert. Z tej żałości przeczytałam Warszawiankę. No cóż powiedzieć: jeszcze większa żałość.
Wszystko to przez Derechcję. Jest to taka idiotka, że świat nie widział, w związku z tym przekonana, że wie lepiej. Tłumacz jej jak krowie na granicy, ona nie, ona swoje. I człowiek musi własne nazwisko szargać, bo franca jedna każe pisać albo dzwonić z takimi głupotami, że hej. Już się nauczyłam, że na samym początku piszę (lub mówię): NA PROŚBĘ PANI DYREKTOR X.Y. Żeby było wiadomo, że ja nie mam z tym nic wspólnego. Ta ciumra przyjechała i pojedzie za parę lat, a my tu zostaniemy. I będziemy świecić oczami. Ech. Na samym początku mówiliśmy sobie, że trzeba zapisywać jej byki w jakimś zeszyciku. A tu okazuje się, że 100-kartkowy zeszyt byśmy już mieli zapełniony, tyle tego.

Kim była Barbara Ubryk?

Urodziła się w 1917 roku w Węgrowie w województwie warszawskim, a na imię miała Anna. Barbarą nazwała się dopiero w zakonie. Jako młoda dziewczyna ponoć wyróżniała się wielką urodą. Uczęszczała na pensję Wizytek, a następnie wstąpiła tam do nowicjatu. Opuściła go przed jego ukończeniem. Wiadomo, że w tym czasie ciężko chorowała, a choroba wiązała się z jakimiś zaburzeniami psychicznymi. Jej siostra zeznała w sądzie, że Anna już wtedy była zbyt egzaltowana religijnie, a po wstąpieniu do nowicjatu "zapadła na umyśle", co było przyczyną zwolnienia jej z klasztoru.

Po krótkim pobycie u rodziny Ubrykówna przyszła do siebie i wkrótce, mimo perswazji rodziny, postanowiła ponownie starać się o przyjęcie do klasztoru. Wybrała Kraków i klasztor Karmelitanek Bosych przy ul. Kopernika. Reguła tego klasztoru była najsurowsza spośród reguł klasztorów żeńskich. Charakteryzowało ją nastawienie czysto kontemplacyjne i całkowite odcięcie od spraw dziejących się poza klasztorem. Dwie siostry tercjarki oraz kapelan stanowili jedyny kontakt ze światem. Od dnia złożenia ślubów zakonnych Karmelitankom nie wolno było opuścić klasztoru ani przekroczyć progu zamykającego obszar objęty klauzurą.
O przyjęcie do takiego zakonu postanowiła się starać Ubrykówna i po wielu przeszkodach (zwłaszcza wynikających z faktu, że była poddaną zaboru rosyjskiego) dopięła swego celu. W 1840 roku nastąpiły uroczyste obłóczyny nowej, 23-letniej zakonnicy, ktora przyjęła klasztorne imię Barbary od św. Stanisława.

Pierwsze lata pobytu w klasztorze na Wesołej przeszły bez specjalnych wydarzeń, jednakże około roku 1848 znalazła się Barbara Ubryk w odosobnionej celi, której już nie opuściła do 1869.
Na temat przyczyn tego odosobnienia krążyły później różne wersje. Jedna z nich twierdziła, żę była to kara za dokonanie próby ucieczki z klasztoru. Wiązało się to rzekomo z jakąś romantyczną historią miłosną. Powstała na ten temat legenda, która związała próbę ucieczki z klasztoru przydrożną kapliczkę stojącą przy samym murze klasztoru Karmelitanek. Mówiono, że kapliczkę tę wystawiły zakonnice po roku 1848 dla uczczenia faktu szczęśliwego udaremnienia ucieczki jednej z sióstr. Czy tak było rzeczywiście?

Na zdjęciu wspomniana kapliczka.

Więzienie św. Michała zlokalizowały Nadjamfotos i Wieszka, a projekt kościoła Karmelitanek Bosych - Prooban i Nicodeme.

A teraz pytanie, tadam:
CO TAKIEGO JEST PRZECHOWYWANE W ZAKRYSTII KOŚCIOŁA PARAFIALNEGO W WĘGROWIE I W JAKI SPOSÓB WIĄŻE SIĘ TO Z KRAKOWEM?

przewodnikpokrakowie

Kraków