Aresztowania

No i byliśwa na wywiadówce (zamiast na hiszpańskim). Powiem od razu - na hiszpańskim byłoby lepiej - przynajmniej reprezentacja mojej rodziny - w postaci MNIE - wypada tam świetnie. Tymczasem w szkole... hm... powiem tylko tyle: Fotoedo uskarżał się, że jego syn wykonał 1800% normy jedynkowej. Znaczy deklarował stan posiadania jedynek na SZTUK JEDNĄ, a miał ich osiemnaście. Cóż, w przypadku Córuni trudno obliczyć to procentowo, bo ona nie przyznawała się do żadnej, stan ZERO. Kartka z ocenami wykazała jednak SZTUK DWADZIEŚCIA. Nie mówię nic. Nie odzywam się. Bo po co. Myślę tylko, gdzie tu jest blisko szkoła fryzjerska. Córunia przejawia niejakie zainteresowanie kudłami, mianowicie co trochę dokonuje operacji farbowania sobie grzywki na kolor zielony czy różowy, przy pomocy bibułki kolorowej karbowanej, takiej co to wiecie, za moich czasów wycinało się z niej różne ozdoby. To niech spędzi resztę życia dostając żylaków i uczulenia na farby i lakiery. W jej obecnej egzystencji większą rolę odgrywa szczotka do włosów niż trzy tysiące książek w domu, to niech ma. Dobrze mówię?

Ktoś się nie uczy, żeby uczyć się mógł ktoś, więc aktualnie zakuwam do szlaku Wyspiańskiego. Mam na to całą sobotę, czy to dużo, droga redakcjo? Całe 38-letnie życie opanować w plus minus dziesięć godzin? Dam radę, wyjścia nie ma, wycieczka jutro rano :) przy okazji tak sobie pomyślałam, że chyba Wyspiański się nie pojawił jeszcze u mnie na PB, co za niedopatrzenie. Podzielę się więc nim z Wami, tylko zdjęcia, zdjęcia muszę porobić. Od dwóch miesięcy nie wykonałam ani jednego - aparat leży bezużytecznie w domu, bo w związku ze stanem kręgosłupa staram się nie dźwigać, więc skasowałam z torby wszystko, co się dało. Właśnie, miałam opowiedzieć o kręgosłupie, ale to znowu następnym razem, bo ciągle mało miejsca na opowieść właściwą :)

Ruszajmy więc na Kopernika, do klasztoru Sióstr Karmelitanek Bosych.

Sytuacja przed klasztorem gęstniała. Nastąpiła burzliwa noc, w czasie której zaatakowano również klasztor Norbertanek na Zwierzyńcu, dokonując tam licznych zniszczeń. Na drugi dzień czyli 25 lipca 1869 roku (mały Staś Wyspiański miał pół roku!) ukazały się odezwy prezydenta miasta, Józefa Dietla, które podkreślały również wzburzenie władz, ale zapewniały, że winni będą ukarani. Również gazety krakowskie zaczęły nawoływać do zachowania spokoju. Mimo to tego i następnego dnia wieczorami znowu nastąpiły rozruchy i władze zmuszone były obsadzić wojskiem wszystkie klasztory. Warto przypomnieć, że ówczesny 50-tysięczny Kraków liczył 11 klasztorów męskich i 10 żeńskich.
Ogólne poparcie zyskała petycja skierowana do Rady Miejskiej z żądaniem wysiedlenia z miasta Karmelitanek, jako skompromitowanych sprawą Barbary Ubryk. Władze postanowiły dać satysfakcję opinii publicznej: na polecenie sądu aresztowano dwie siostry: aktualną i byłą przełożoną. Aby uniknąć tumultu przewieziono je do więzienia potajemnie, w zakrytej karetce.

A GDZIE MIEŚCIŁO SIĘ WÓWCZAS WIĘZIENIE?

Jednocześnie wszczęto śledztwo przeciw przeorowi Karmelitów Bosych w Czernej koło Krakowa, bo to on sprawował nadzór nad klasztorem żeńskim. Został przesłuchany i aresztowany - na jego stanowisko powoływały się w swoich usprawiedliwieniach Karmelitanki. Wiedział on o pobycie Barbary Ubruk w zamkniętej celi.
Ponieważ na mieście krążyły różne fantastyczne pogłoski, poddano szczegółowym oględzinom podziemia klasztorne. Przeszukano również klasztor Klarysek.  Bez rezultatów.
Przed władzami śledczymi stanęło zadanie ustalenia okoliczności uwięzienia i nieludzkiego traktowania Barbary Ubryk przez władze zakonne.

Nadszedł czas, by wyjaśnić, kim była Barbara Ubryk. O tym jutro. Dziś natomiast rzut oka na fragment fasady kościoła i drugie pytanie:
KTO BYŁ AUTOREM PROJEKTU KOŚCIOŁA KARMELITANEK?

Chodor, Nicodeme, Nadjamfotos, Ascaro wykazali się przytomnością umysłu tydzień temu. Kto dziś?