W czasach, kiedy słowo "korupcja"  nie istniało w języku polskim, a "łapówka" kojarzyła się wyłącznie z kopertą pełną banknotów lub butelką koniaku wnoszoną ukradkiem do gabinetu lekarza, owijaliśmy słodkie czekolady w papier śniadaniowy i zanosiliśmy nauczycielom. Wystawaliśmy w kolejkach do kwiaciarni, aby kupić rachityczny goździk. Nieraz nie wytrzymywał próby czasu i tuż przed akademią trzeba było pospiesznie sztukować pąk do łodygi szpilką ściągniętą ze szkolnej gazetki. Za bardziej wytrzymałe - ale też zdecydowanie mniej reprezentacyjne - uchodziły kwiaty z przydomowych ogródków, wszystkie te piwonie, lilie astry, półdzikie róże i mieczyki. Kto nie zdążył do kwiaciarni lub nie miał pieniędzy, ciął co było, owijał odprasowaną odświętnie wstążeczką i biegł do szkoły.

Byłem nauczycielskim dzieckiem. 
Byłem nauczycielskim dzieckiem, które czeka w domu, aż mama wróci z naręczem kwiatów i będziemy rozkładać je do wazonów: goździki do goździków, lilie do lilii, frezje do frezji, róże do róż... Aż cały dom będzie pachniał nimi, nasze palce i nosy też. W końcu na podłodze zostawało tylko kłębowisko odwiązanych z łodyg wstążeczek, zasieki asparagusu i przekłute szpilką uwiędnięce. Choćbym teraz chciał dać nad nimi kroka, nie potrafię. Tak jak nie potrafię zapomnieć zamkniętej na klucz góry czekolad w niewinnej otulinie papieru śniadaniowego. 

www.pjotruska.blog.pl 2003-10-14

FOT. PJOTRUSKA

Marta