Styl domyślny jest włączony. Wyłącz go teraz.

Batyskaf. Stalowa kula podobna odrobinę do hełmu rycerza. Wyglądamy przez iluminator - ja z policzkiem rozpłaszczonym na szybie, ona z podbródkiem opartym na moim ramieniu. Banie powietrza uciekają ku górze, tam gdzie mętna szarozielona ciemność i rozwijająca się wciąż lina. Podpływa do nas tato. Jest martwy, zsiniały mu ręce, w których trzyma naręcza zwiędłych kwiatów. Wypuszcza je i głębia zaczyna przypominać skoszoną łąkę. Tato jest kosiarzem. Chodźcie, mruga do nas i przegryza łodygę rumianku, aż wycieka zielona krew. Obmacuje kulę batyskafu, ale palce ześlizgują się po gładkiej blasze. To koniec, pa, przyciskam wargi do szyby. Śmiejemy się widząc jak śmiesznie podciąga pod siebie zrośnięte nogi, odbija się i uskakuje w bok. Połykają go bomble powietrza i niosą na powierzchnię. Batyskaf stacza się koralowym zboczem, prosto w rozwartą gardziel wieloryba, który przechowa nas w swoim brzuchu sześć tysięcy lat. mimikra 2002-07-21 FOT. PJOTRUSKA

pjotruska

złotoryja