Śnieg. W mieście znów biało, jak w szpitalu, wariaci plączą się po ulicach. Błądzą, wchodzą w zakazane zaułki, gdzie śmierdzi winem i szczynami. Mają w ustach siarkę, zeskrobaną zębami z zapałek, chcą coś podpalić, ale mokro, przeciwpożarowo, ogień trzyma się tylko ich szmat. Tych łachów, przez które w każdym miejscu wyglądają obco.
Noszą brązowe płaszcze z grubego misia. Albo wojskowe szynele. Futrzane czapy. Pulowery pachnące pielęgniarkami. Zapięte krzywo marynarki. Wypuszczone ze spodni szpitalne koszule. Kapcie na nogach.
Jeden zachodzi mi drogę pod Biedronką. Dźwiga plecak. Poskręcany turystyczny garb, z którego zamiast rękojeści noża wystaje butelka coca-coli.
- Czy tędy dojdę do szpitala? - pyta. Mówi trochę niewyraźnie, przez siarkę w ustach.
- Tak. Ja też w tamtym kierunku. Jak pan chce możemy pójść kawałek razem.
Chce. Więc idziemy po miękkim, uginającym się pod naszymi ciałami śniegu. Całe miasto się pod nami ugina, dachy budynków stykają się kominami w coś na kształt tryumfalnego łuku, bo cel jest blisko. Ja milczę, on gada, gada jak najęty, streszcza mi historię heroicznej podróży koleją z Wodzisławia Śląskiego do Z., odyseję, harmonogram siedmiu przesiadek ze szczególnym uwzględnieniem ostatniego etapu, podczas którego zemdlał.
- Pan myśli, że to już wiek? - martwi się. - Mam 38 lat...
I cała siarka wysypuje się z ust w mokry śnieg.

pjotruka.blog.pl 2004-03-09

FOT. PJOTRUSKA

pjotruska

złotoryja