Uczę się do egzaminu, a w tle słyszę krzyki wariatów z Makeover.

I nachodzą mnie dziwne przemyślenia.

Słyszę jak mój rówieśnik wyznaje, że byłby w stanie zrezygnować z wielu wygód, aby sprawić swojemu ojcu przyjemność. Gdyby tylko jego czyny wprawiłyby go w szczęście, nie wahałby się nawet przez chwilę.

I zastanawiam się dlaczego akurat w tej kwestii każdy ma inaczej.

I co sprawia, że  jeden człowiek pomimo braku pokrewieństwa jest mi cholernie bliski.

Do tego stopnia że tęsknię przy dłuższym rozstaniu i troszczę jego losem równie szczerze jak własnym.

A inny pomimo więzi krwii zapomina nawet o urodzinowych życzeniach.

Jakiego pierwiastka potrzeba żeby zrodziła się prawdziwa więź?

Czy może w tym momencie wkracza wymiar dvchowy?

Wracam do globalizacji bo jej przejawy wciągają.

Kobietki& Dobrego!