" Przemyślałam sobie wszystko dokładnie. Przeanalizowałam całe moje życie, a że było nieco rozbite łatwiej mi to bylo zrobić niż próbować rozerwać całośc i na nowo je ze sobą połączyć.

Tak na prawdę nie wiemy ile mamy, do czasu gdy możemy to stracić.

Tak jakbyśmy połozyli sobie coś w konciku i zawsze mogli po to sięgnąć kiedy będzie nam potrzebne,

a to zawsze będzie tam na nas czekac i skoro tak wiemy że tam jest zaczynamy się tym coraz mniej przejmowac, staje się częścią naszej codzienności, przyzwyczajamy sie do tego ...

Aż do czasu gdy wyciągniemy rękę i zastaniemy pustke...

Wtedy dopiero zdajemy sobie sprawę, że tego już nie ma i tak trudno nam bez tego zyc."

Dziękuję  Ci Skarbie :***

Paulina Hoffmann

paola94, 18 lat

Wolsztyn