...

Jako, że mamy już marzec, a wręcz końcówkę marca, trzeba wreszcie sobie uświadomić, że to już koniec.

Tak. I jeszcze parę dni temu myślałabym, że przez te trzy lata robiłam błąd. Że trzeba było się otworzyć na ludzi, być bardziej chętną i mniej aspołeczną. Może wtedy byłoby lepiej...

Aczkolwiek ostatnio cała moja filozofia, którą stosuję od trzech lat, okazała się słuszną. I cieszę się, że jednak byłam właśnie taka. Że byłam sobą, do końca wierna temu, co sobie założyłam.

Został miesiąc. Rok temu skakałam z radości na myśl, że wkrótce nastąpi koniec. Czemu teraz tak nie jest?

P.S. Jeżeli chodzi o maturę to nie, nie boję się. Nie licząc pisemnego polskiego, od którego wszystko zależy ( zaczęliśmy właśnie dwudziestolecie międzywojenne...) i ustnego angielskiego, którego nie potrafię sobie wyobrazić. A na domiar złego, żeby przystąpić do matury muszę najpierw zdać z matmy, a wizja pięciu jedynek, które niedługo otrzymam, jakoś tego wszystkiego nie poprawia. Ale przecież tyle w tej szkole już przeżyłam, że to też wytrzymam. Mam nadzieję.

Oby tylko przyszłość nie okazała się taką, jaką się spodziewam...

pannamalgorzata

Ruda Śląska