Bałtyk.

Wsiadam do autobusu.

Na kolejnym przystanku wsiadasz Ty.

Między Nami siada Miłość. I krzyczy !

Krzyczeć nie przestaje. Wydziera sie na Ciebie coraz bardziej. Że po co, a dlaczego tak?! a nie inaczej?!

Zapytuje z drwiną , tak ! Taką jaką kiedyś ty używałeś wobec mnie. No więc pyta; Kochasz ją prawda?

A ty jej na to; Zawsze! I zaczynasz płakać.

Płaczesz i nie mozesz powstrzymać łez. Mówisz , że nigdy tak nie kochałeś jak teraz. Oddałbyś wiele za cofnięcie czasu...Lecz to co się stało juz się nie odstanie. Tak w życiu bywa.

Miłość odchodzi ,a na jej miejsce przychodzi żal. Mowi do ciebie : żałuj.

I.... śmieje ci się prosto w twarz ,opluwając ją zarazem.No ,a ty z rozpaczy kładziesz swą głowę na moich kolanach i oddychasz. Oddychasz tak głeboko ,że twój oddech czuje na mojej ręce, która przytrzymuje twoje ciało.

Nie wiem. Po prostu nie wiem kiedy to sie stanie! - krzycze.

A ty załamujesz swoj głos coraz bardziej z żalu i ze smutku połykasz gorzką śline.

Już nie bedę twoją nigdy! - wiesz?! - sapie ze zdenerwowania.

A ty? Wysiadasz na najblizszym przystanku. W gardle łaskocze cię suche powietrze. Nic nie możesz z siebie wykrztusić.

Miłość tylko  patrzy i się z nas śmieje. A dlaczego? Mówi: Bo i tak Was kiedyś dorwę! Predzej czy pózniej.:>

Szyderczo śmieje się pod nosem i spogląda na fruwające gołębie.

tak. wiesz co dokladnie czuje.

pannakarolcia

Dąbrowica