154 dni do wakacji.

 

Przeszłości nie da się na trzeźwo znieść...

 

Nasze życie wypełnione na przemian grzechami i wyrzutami sumienia

widok łez dziś potrafi znieść obok głosu bliskich osób przejść

Gdy jej twarz wykrzywia grymas udręki, a łzy torują drogę przez zamknięte powieki... 

Jesteś obok, ale odchodzisz jutro. Archanioł konający porażkę studzi wódką,

dać czas czasowi, nic się nie zmienia, prawdą straje się wykrakana przepowiednia...

to jest niewyobrażalnie trudne. nie umiemy zyc osobno ale razem też nie. paradoks paradoksów. nie umiem przyjąć sobie do świadomości innej wersji niż tą którą wpajałam sobie przez trzy miesiące. przecież to tak cholernie rani. i wszystko wraca. nagle, powoli, ukradkiem, wkradają się pod poduszkę, setki wspomnień, miejsc, dotyków, zapachów, spojrzeń... i płaczę, i chuj z tym, że płaczę, co? przeszłość boli. 

paaatkuuu

Goleniów