' niepozrozumienie '

" Jest los i los.

Mój raptem się odmienił. "

 

 

 

 

 

 

 

 

Dmucham na zimne.

Czyli właściwie na wszystko dmucham

siedząc w ławce czwartej od okna

i zdzierając lodową skorupę z włosów,

choć to nie o wlosy

przecież tutaj chodzi.

 

Dmucham na zamrożone,

stosuję środki zapobiegawcze

stawiam ociężałe od ostrożności kroki

byle tylko ta dziwna słabość za szybko mi nie umknęła.

 

Starannie ją wykorzystuję.

Szybko, migusiem i na palcach

zanim zwieje mi przez szparę w drzwiach,

tak jak przeraźliwie szybko

ucieka zagrzane powietrze.

 

Zawijam się w trzecią warstwę wełny,

grzeję dłonie, formuję w kulkę -

co w tym opasłym wełnianym przypadku

nie jest zbyt wielką trudnością.

 

Drżąc myślę sobie po cichu,

( bo przecież nigdy się do tego na głos nie przyznam!)

powiem Wam szeptem w tajemnicy, 

że siedząc tak nieprzytomnie

myślę sobie o matematyce.

 

Przypuszczałby kto, że będę żegnać się z nią czule

jak ze starą przyjaciółką, niemalże z żalem,

a nie spieeeeerniczać

jak przed paskudną czarownicą z ogromnym nochalem, 

co zresztą pierwotnie znajdowało się w moich planach.

 

Jest los i los.

Mój raptem się odmienił.

A może to tylko

pierwsze objawy szaleństwa?

 

Bo kto normalny na pytanie " jaki jest Twój ulubiony przedmiot? " zadane w klasie maturalnej,

odpowiada "matematyka" ?

 

Nie narzekam przecież, dobrze nam jest razem.

W obawie przed osamotnieniem

trzymam ją mocno za gardziel nie pozwalając uciec za daleko

W końcu, jeszcze przynajmniej raz mi się przyda.

 

Kuląc się  tak jednak

w czwartej ławce od okna

myślę sobie półgłosem,

że trochę to mało porzeczkowe,

odrobinę śmieszne

i bardziej niż trochę nienormalne

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

overjoyed, 18 lat

Krynica - Zdrój