;)

Moje skromne stopki. 

Brak weny do życia. Dziś jakoś dopadł mnie dół. Nic mi się nie chce. Najlepiej zaszyłabym się w łóżku. Może zaraz tak zrobię. 

Zastanawiam się w ogóle nad całym moim dotychczasowym życiem. Co ja przez te prawie 31-lat zrobiłam?? Sama nie wiem. 

Studia skończone. Praca jest. Zdrowie tez. Mieszkać mam gdzie, mam kochanych rodziców i siostry. A co dalej ??? 

Chyba zaczęła doskwierać mi samotność typu "drugiej połowy". ale zawsze sobie powtarzałam że przyjdzie kiedyś ten czas i znajdę tego jedynego. Ale ile to musi jeszcze trwać?? 

Co do moich "przyjaciół" to też w tej chwili jest źle. Zawiodłam się na kilku osobach i to bardzo. Stwierdzam że jestem im potrzebna tylko wtedy jeśli coś ode mnie chcą. Myślałam że jest inaczej ale niestety prawda jest bolesna. Jakoś nie mam ochoty patrzeć teraz na niektórych z nich. ALe co ja im zrobiłam?? Wywlekają teraz sprawy sprzed kilku lat - czemu tyle czasu milczeli i nie mówili że ja niby ich zraniłam. w sumie miałam zranić tylko jedną koleżankę a obraziło się zaraz więcej osób. Ale przecież nie ma nic na siłę. Będę starała się im już nie narzucać. Ciężko z tym będzie bo pokochałam ich dzieci i nie chciałabym Julki i Wiki nie widywać. 

Dobrze że są inne osoby. Jest super koleżanka z bloga Ewunia, które zawsze mnie wspiera i wysłucha - dzięki Ci bardzo kochana. 

Jest też moja Justyna, która jest tu w moim mieście z tym że ona ma też troszkę swoich "małżeńskich" nieporozumień i na razie musi je rozwiązać.  

W pracy spoko. Chociaż właśnie dziś tam popsuł mi się humor. 'Młody" próbuje zarządzać na calego firmą taty i mnie strasznie wkurzył.  

Mam nadzieje ze jak jutro wstanę to będzie o wiele lepiej. 

To chyba na tyle. musiałam się tak "wygadać" aby mi chociaż troszkę ulżyło. 

Monika

ostram

Brodnica