.

obejrzałam dzisiaj tylko dziesięć odcinków przyjaciół,

później mój komputer się zbuntował.

ckliwie dzisiaj, ale to przez dupną pogodę,

nawet nie chciało mi się wyjść spod kołdry,

tylko leżę w łóżku i jemjemjemjem.

rano miałam zamiar dokańczać mroczną wieżę,

nawet trochę się udało,

ale stwierdzam iż mam nastrój na inną książkę i

chyba ebook będzie musiał mnie zaspokoić.

miło tak, wiedzieć, że myślisz    ^{o mnie.}

^{troszkę mniej miło, że przez to robię sobie złudne nadzieje.}

"ONA: Wiem. Posuwam się za daleko. To przez tę wirtualność. Mam uczucie, że fakt, iż jesteśmy tak bardzo anonimowi, pozwala mi pytać o rzeczy, o które nie zapytałabym nigdy, gdybym poznała Cię w pociągu lub kawiarni. Wybacz.

ON: Miała rację. Internet był taki. Przypominał trochę konfesjonał, a rozmowy - rodzaj grupowej spowiedzi. Czasami było się spowiedni­kiem, czasami spowiadanym. To czyniła ta odległość i ta pewność, że zawsze można wyciągnąć wtyczkę z gniazdka.
Nic tutaj nie rozprasza. Ani zapach, ani wygląd, ani to, że piersi są zbyt małe. W Sieci obraz siebie kreuje się słowami. Własnymi słowa­mi. Nigdy się nie wie, jak długo wtyczka będzie w gniazdku, więc nie traci się czasu i od razu przechodzi do rzeczy, i zadaje naprawdę istot­ne pytania. Zadając je, tak do końca chyba nie oczekuje się zupełnej szczerości. Tego ostatniego nie był jednak całkiem pewien. Dlatego za­wsze odpowiadał szczerze. Jeżeli nie wiesz, co odpowiedzieć, mów prawdę" - nie wie, który filozof to doradzał, ale na pewno miał rację."