Kto, jak nie Ty, rozjaśnia moje życie? Tak na zielono, tak po prostu, chociaż wydawać by się mogło, że tego nie widzę... Te nasze wspólne zwyczaje, te drobne chwile, nawet te, o których zapominamy, ale przede wszystkim te nasze zwyczaje. Ten chleb i ten nieszczęsny pasztet, te nasze podróże, te nasze komentarze, te nasze wspólne oglądanie filmów i słuchanie muzyki, nasze słowa, teksty, odniesienia... Nasz skarb, nasza przeszłość, teraźniejszość i przyszłość.

Ta czułość, którą mnie obdarzasz. Ta opieka, którą nade mną roztaczasz. To ciepło, którym mnie otulasz... To wszystko.

Dziękuję Ci...

Dziękuję

Olusia Wrzosek

olsiak, 19 lat

Gdańsk