a później

się budzę.

Obijam się od ściany do ściany biegając po mieszkaniu, próbując zebrać się i myśli.

Wrzucam na siebie byle co, byle tylko wygodne. W pośpiechu wylatuję z mieszkania z hukiem zamykając drzwi i klnąc przy tym gorzej niż szewc. Biegiem gnam na uczelnię aby pokląć jeszcze więcej. W międzyczasie przepycham się z krowami, użeram z prowadzącymi i zaczynam przenikać specyficzną wonią klinik. W pośpiechu wrzucam w siebie tyle jedzenia ile zdążę w trakcie mega-krótkiej przerwy i powtarzam wspomniane wcześniej czynności. Tylko klnę jeszcze więcej. W końcu wracam do domu. Nawet kląć nie mam siły, ale klnę i tak. Snuję się jak cień na trasie pokój-łazienka i pokój-kuchnia jedynie celem zaspokojenia podstawowych potrzeb fizjologicznych i minimum socjalnych.

Hell yea, i'm a LADY!

novacianka

Lublin