Jeżeli człowiek nie potrafi docenić miłości, nie zasługuję na miano człowieka.

Życiowa droga składa się z wielu sytuacji. Może być to doświadczenie szczęścia, rozkoszy, uśmiechu na twarzy, łez każdej nocy. Może to być potknięcie się o duży głaz nie zważywszy na nieświadomość swoich czynów. W pewnym momencie, gdy nasze błędy kumulują się w jedną całość, po pewnym czasie, zostają porozrzucane po świecie. Jeżeli wcześnie nikt nie zwrócił uwagi na fakt, jak się druga osoba zachowuję, istnieje pytanie: Gdzie byłeś ? Gdzie byłeś w tedy gdy każda zła cząstka osoby, niszczyła cząstki innych?

Jako iż człowiek nie jest istotą idealną i posiada wiele wad, musi nad samy sobą pracować. Gdy już pewne negatywne nawyki zostaną nam przedstawione z perspektywy osób trzecich, człowiek dostrzega nie wyobrażalną ilość pomyłek.

Jak jest człowiekiem, oczekuję przebaczenia. Czasu, który może mu pozwolić na zgłębienie tajników swojej osobowości. By mógł określić swoją postawę wobec świata. By żyć tak, by nie ranić innych. Każdy człowiek zasługuję na szansę. I nie ważne czy dany błąd dosięga dna, czy brzegu morza, zasługuję. Z prostego powodu, jest człowiekiem.