Styczeń był miesiącem na granicy wytrzymałości.

Czas i mgła są potrzebne.

Czas i mgła pomagająmyśleć.

Kartka z konwaliami przywodzi na myśl o wiosnie...I nie wiem czy dobrze, wiosna to przyszłość. Nie do konca pewna.

Jak to dziś stwierdziłysmy-my kobiety mamy prolemy z decyzyjnościa.

Czyję sie coraż starzej- moj zeszłoroczny-styczniowy posiał córkę.Dzidzia śliczna jak laleczka. Koleżanki dostają cyrkonie, brylanciki, diamenciki i świecidełka w złocie(i jak to będzie kiedy Bedzie Pani Marek?), laleczki rodzą (z Aga komentujemy to krótko-Pyyyyyyzia, Zuuuuza, Juuuuula...), albo wieszają kłosy zbóż nad kuchennym oknem.

A my?A my jesteśmy sobie. Wczoraj obchodziłysmy sylwestra, dzis nudziłysmy stare pisenki i tanczysmy z trupami Marysi.

Jest dobrze, ale...

Puzzle trzeba skłądać. Kawałeczek pokawałeczku, kosteczka do kosteczki, wnęka do brzuszka, brzuszek do wneki. Duzo tych puzzli ułozonych,powilij sie tworzy całkiem ładny obrazek. Jednak jest ten kawałek ktłóry lekko przymierzam, a to zabieram. Siedząć na dywanie w tych zimowych promieniach słonka obracam go w dłoni i... czy puzzel pasuje?

Kat stoi nad dobra duszą i przekręca wskazówki zegara.

http://www.youtube.com/watch?v=HZHIgb8eoB8&feature=channel