kim jesteś?

pobawmy się. znowu i znowu. uciekaj przede mną. ja będę biegła w sukience, może być w kwiaty- to takie kobiece. możesz udawać,że mnie nie znasz. a ja się wywrócę i porozwalam kolana. popłynie krew,będę mieć poobijane kości. dużo siniaków,zadrapań,śladów,że zagraliśmy.

grajmy nadal w tę absurdalną grę. każdy wychodzi przegrany. teraz zmiana- ty mnie gonisz. ale ja nie chcę uciekać. w mózgu zapala mi się lampka.żółte,oczojebne światełko, żarówka. albo jeśli chcesz, mogą to być plansze z podpowiedziami, które podsuwa mi się pod nos. podpowiedź- zostań,nie uciekaj, nikt ci nie zrobi krzywdy. zresztą dziewczyno,przecież ty nie umiesz się bawić.

masz rację-nie umiem. wyrosłam, albo nigdy nawet nie dorosłam do tandentnych gier, dziwnych manewrów, zwodzenia się nawzajem. kiedy to wszystko się zakończy i stanie się najprostsze w świecie? albo-albo. nie ma innej możliwości. zawsze wolałam czarne,albo białe-wystrzegając się szarości.

moje życie to truman show? przeraża Cię to?

jestem niedopałkiem w twojej popielniczce,kiedy nie palisz, kurzem na półce, pajęczyną za szafą, niestrawionym obiadem, bólem gardła,fusami z kawy, nieciakawą książką, deszczowym porankiem, słowem niewypowiedzianym, spóźnionym autobusem, brudnymi naczyniami, zesputą głową, trzydniowym kacem, męczącą piosenką, żmudną pracą. beze mnie to wszystko jest lepsze. wyrzuć. pogłaszcze Cię potem po głowie i powiem, mając wyrzuty sumienia, czując własny palec w gardle, że dobrze zrobiłeś.

a Ty godot jesteś.

a było dobrze.