między nami rośnie przestrzeń. większa niż odległość Polski od Stanów Zjednoczonych, głębsza niż platformy wiertnicze, gdzieś w Arabii Saudyjskiej, gdzie piasek jest ciepły i mało jest wiatru, a ludzie w lnianych koszulach przemierzają suto zakrapiane bogactwem ulice. śnią mi się złote pola pszenicy, bezkresne morze, zielone, uginające się pod wiatrem trawy, oprószone śniegiem górskie szczyty, budki telefoniczne. chcę, żebyś tu był, ale słowa uginają się pod ciężarem, nie wystarczają, jest ich za mało. wzięłabym cię na wino do parku, ale jest ciemno, jesień i zimno. pod nogami szeleszczą tylko liście, jakby na butach chciały się na stałe zagnieździć i prowadzić własne życie. chciałabym ci pomóc, ale ty jesteś jak dziecko z afryki a ja skończyłam z byciem mother teresa. jednak ciągle trudno mi zrozumieć, że masz w zwyczaju znikać. bezcelowo i bezproduktywnie przetwarzam informacje w rytmie cicho tykających wskazówek zegara. dopatruję się ukrytych i jakże głębokich sensów, tam, gdzie ich zapewne nie ma i nigdy nie będzie.

nie wiem kiedy przykleiłam się do ścian, jak ten plakat z marynarzem, wiszący w pokoju. lepię się od taśmy, od domysłów, od natrętnych myśli, od nerwowego śmiechu, od niechęci, od rozmemłanego jak owsianka każdego słowa. wysyłam tylko czasem smsy es-o-es z cichą prośbą pod tytułem: bądź, wysłuchaj, nie mów spierdalaj, bo przecież u mnie wszystko dobrze. widzisz mnie nie w tych kolorach, chodzisz nocą po ulicy, po dachach, pijesz wódkę i z każdym gorzkim łykiem, z każdą minutą przepalanego gardła, odchodzisz gdzieś, gdzie jest jeszcze ciemniej i bardziej gorzko. potem się mnie wstydzisz. a czymś dziwnym namalowałeś mi kiedyś uśmiech, a potem jednym ruchem starłeś. na twarzy mam czerwone plamy, które pieką, nie chcą zejść, wodomrozogniewoodporne.

nie mam 5 lat, nie chcę się bawić. zapytaj o co chcesz.

"jestem jak organiczna definicja angielskiego słówka "pathetic"."

nicowanie

Warszawa