Patrzenie w przeszłość nie ma sensu, zapatrywanie się w przyszłość tez nie. Ale, mówiąc szczerze, nie da się inaczej. Nie da się nie wracać do chwil, do których mimo, że źle, zimno i niewygodnie, powracać się jednak chce. Zaczynam podziwiać mój "stary" sposób myślenia. Jakie wszystko mimo komplikacji było.. nieskomplikowane. Teraz też takie nie jest, ale z pewnością można stan rzeczy nazwać bardziej złożonym. Pamiętam jaki idealizm przeze mnie przemawiał, jak nie chciałam mieć nic wspólnego z tymi, ładnie nazywając, ludźmi. A którzy byli i są tacy jak ja czy ty. Nic nie wiemy, ale udajemy, ze wiemy wszystko. Ale nie dla psa kiełbasa! Nawet nie wiem jak przekazać to, co teraz myślę. O tym, jak wiele czasu minęło i jak zmieniło się moje życie, ale ja - wcale. Może im bardziej człowiek jest nieświadomy tego, co go czeka, tym bardziej jest szczęśliwy? Szczęście tutaj jest krótkotrwałe, ale w miejscu, które się kocha i do którego chce się wracać (a może niektórzy mają tak z jakimiś osobami czy rzeczami), można być nawet nieszczęśliwym i smutnym, ale nie myśli się o tym. Bo ma się to wszystko we własnych rękach, więc i tak jest fajnie. Stare to dzieje, ale czasy szalone!
Pamiętam, jaka byłam zła na wszystko (i wszystkich) kiedyś, gdy ludzi, których cenię i podziwiam, albo chociaż lubię można było zliczyć na palcach jednej ręki. I ciągle tylko w dobrym humorze trzymała mnie jedna myśl - o tym, co kiedyś zrobię z tym, co robić lubię. I przyszło. I było to dobre.
Za każdym razem jak stąd wyjeżdżam, to mam nadzieję, że już nie wrócę. Ale jak mawiają: głupi ma zawsze szczęście!
Najlepiej przestawić się więc na ten tryb, tamten tryb, i ufać, że wszystko będzie okej, a życie jest piękne i dobre. Bo gdy jest źle, a nie twierdzę, ze tak jest, to może być już tylko lepiej!

Lubię placki.

neverplayed

konin