lifowe zieloności :3

myślałam, że już po wszystkim. gówno prawda. jak nie urok to sraczka.

może stałam się zgorzkniałą dziewczynką. moim najgorszym koszmarem. tym czego nigdy nie chciałam.

tym przed czym uciekałam. ale tak już jest, że kiedy przed czymś uciekasz, najpewniej zmierzasz właśnie skrótem na jego spotkanie. nie mówie, że upadam i leże. wstaje i biegne dalej chociaż nie czuje już nóg, płuca nie pozwalają złapać kolejnego oddechu. duszno tu. to jest życie. ciągły maraton. ludzie nie zapamiętaliby słów innych, jeśli te byłyby bezwartościowe. nawet te najgłupsze słowa zapadające w pamięć mają wartość. bo rozśmieszają.

Bóg nie tylko jest artystą, jest też 'deus faber'. Buduje. i za każdym razem jestem pod wrażeniem jego tworów. jak On tego dokonał..? jak On stale tego dokonuje? no tak, jest Bogiem. tak jakby cały świat był dużą korporacją a on zasiadał za biurkiem i odbierał telefony wydając polecenia podwładnym. i znowu jest pisarzem, wieszczem, którego znają pokolenia i każdego frasuje jak można tak doskonale dobrać fakty do sytuacji. jak wszystko ściśle ze sobą współgra. woow.

ale chyba wiem jaki jest na to lek. lek na życie. bo na to choruje większość społeczeństwa. wiem, nie jestem przy tym oryginalna. ale człowiek nie urodził się po to, by urządzać sobie pielgrzymkę w pojedynkę. 

jak pewien bardzo mądry człowiek powiedział:

"Skar­bem jest zna­leźć ko­goś z kim można po­roz­ma­wiać nie wysłuchując ba­nałów i ko­munałów, ko­goś dla ko­go kul­turą jest coś więcej niż spec­ja­lis­tyczny bełkot fachow­ca i umiejętność posługi­wania się sztućcami."