Jestem osobą, ktora za wszelką cenę doszukuje się w życiu piękna. W kazdym z dni znajduje coś, co daje mi siły, chęc działania. Ludzie, ktorzy mało o mnie wiedzą i szufladkują myślą : zadumana egoistka. Otoz moj egoizm odznacza się niewiarygodną chęcią pomocy. Uwielbiam podawać pomocną dłoń ludzią, ktorzy tego potrzebują. Czasami potrzebuje rozmowy, lecz mało kto potrafi mi pomóc. Moze dziwnie to zabrzmi ale sama dla siebie jestem najlepszym psychologiem, nie potrzebuje czasu - jest to rzecz dla leniwych. Rządna przygód, wygadana i nie wiedząc czemu '' nadpobudliwa'' moze dlatego, ze czesto lubierobic 100 rzeczy na minute nie wspominajac o myslach, jakie we mnie tkwią . Czasem rozmawiam ze sobą , siedzi we mnie kilka osób jednocześnie , kazda z nich jest moim przyjacielem. Nigdy nie oszukuję, nie gram, nie udaję. Nie chcę i nie potrzebuję spełniać czyjś wymaganiom , nie potrzebuję litości, ale jesli chcesz być dla mnie obojetny lepiej w ogole nie bądź . Zycie nauczyło mnie wiele, mimo, ze doświadczyłam na wlasnej skorze wiele zlych rzeczy, jestem odporna i patrzac na mnie z gory nie stwierdzisz, ze kiedykolwiek cierpialam. Nauczylo mnie wiele ale to dzieki temu, a moze i przez to, ze czesto obserwuje ludzi biednych, przygnebionych, zlych, zranionych . rozmawiam z nimi. to ich historie daja do myslenia, uczą mnie żyć z dystansem.
Straciłam w życiu wiele ważnych osob przez wlasną głupotę , tu moge napisac, ze bylam egoistką. A moze to poprostu hedonizm, ktory we mnie drzemie. Uwielbiam go i mimo tego , nie zaluje niczego w zyciu, a juz napewno nie tego, co sama w nim zrobilam. Wiele razy probowano mi wmowic jaka to jestem zla i okropna, co robie zle i jaka jestem slaba - nigdy w to nie uwierzylam, choc mialam chwile slabosci. Kazdy je ma. Mam swoje pasje. swoje marzenia. I mimo tego calego haosu i beznadziejnosci - dojde do celu.
Faceci sie mnie boją , a przynajmniej tak to odbieram.Chcialabym miec wytatulowane na czole '' nie jestem taka zla na jaka wygladam'' ale glebiej sie zastanawiając nie wiem , czy byloby mi z tym latwiej i czy czulabym sie spelniona bo nie lubie być taka jak wszystkie. byc moze moim przeznaczeniem jest umrzec w samotnosci, jakkolwiek rozumie sie to pojecie. Mam jednak nadzieje, ze zawsze bede miala kogos u swojego boku i wcale nie mowie tu o plci przeciwnej, nie tylko oni sa mi potrzebni w zyciu.
Czasami jestem dziwna, ale mam swoj charakterek, czzesciej przypisuja mi aureole niż rogi, na moje szczescie, choc na nieszczescie innych- czesto czuja sie rozczarowani. Ale nikt nie mowil, ze bedzie latwo :)
