#53.

wiem, nic nie pisałyśmy, ale to przez brak czasu. Ale dzisiaj musiałam...

Łzy, łzy i jeszcze więcej łez. Tak mogę określić wczorajszy dzień...

Nie tylko te Mariusza, ale również moje, jak i Kasi....

Obie ryczałyśmy do słuchawek telefonu. Może to dziecinne, niedojrzałe,

ale... zwycięstwo było tak blisko !

Już w duchu skakałam ze szczęścia, że mamy upragnione złoto Ligi Mistrzów.

Nareszcie Polska pokazałaby, że ma b.dobrą ligę i z jej drużynami trzeba ciężko walczyć.

I walka była... bez zwycięstwa.

Ostatnia piłka. Atak Winiarskiego. Byłam pewna, że w aut, ale po bloku. Już się cieszyłam.

I nagle... ruscy wyszli na boisko. Skakali, śmiali się.

W pierwszej chwili nie wiedziałam co się stało. Pomyślałam, że żart. A jednak nie...

Osłupiałam. Dosłownie, gapiłam się przez kilka minut w telewizor z otwartą buzią.

Gdy wstałam, popłakałam się. Z rozczarowania, smutku...

Przyznam, że sędziowie mylili się na naszą, jak i Zenitu korzyść.

Ale to była za ważna piłka. Zadecydowała o losach tego spotkania...

Oliwy do ognia dolał jeden z zawodników Zenitu Kazań *nie pamiętam imienia* ,

który przyznał się, że było po bloku, że dotknął piłki...

Na rozdaniu płakali. I Mariusz i Winiar i Zator....

Wszyscy chyba płakali.

Teraz trzymamy kciuki za Resovię, Politechnikę oraz Częstochowę.

oby im się powiodło... w końcu to Polska, naród jedyny w swoim rodzaju.

Madzia

nasisiatkarze

Opole