Jest dziś dzień na przeprosiny albo wyznanie. Na słodką prawdę niedoskonałości życia, na dobrą prawdę istnienia sześciu miliardów rzeczywistości dwu, trzy i czterowymiarowych. Koherentność bytowania ze skurwionym do granic przyzwoitości światem, radosna kooperacja i koegzystencja. Czas na egalitarność i elitarność istnienia, absolutnie wypełniony patosem mistycyzmu.

    Gorzka piołunem, miodem słodka unoszę się nad swoimi myślami. Zamykam  świat w dłoniach, a w jego sercu jabłko. Powoli gałęzie i korzenie rosnącej jabłoni odpychają moje palce, i widać pierwsze nieśmiałe liście. Kiedyś to będzie wielka jabłoń, w samym centrum wszechświata, rodząca jabłka pełne ciemnego, odurzającego zapachem soku. I zerwę wtedy jedno, i dam Ci sprobować.