nie - nie ma mnie w domu proszę Pana - mówię cicho zerkając za okno. nie może mi Pan zrobić niespodzianki, przyjechał Pan na darmo. i niech się Pan nie dziwi, że nie rozmawiamy, skoro non stop słyszę z Pana ust to samo. może niech Pan wreszcie przejrzy na oczy, bo trzeba w końcu zrozumieć, że tutaj nie ma Pan czego szukać.

pewne rzeczy zwalają z nóg w mgnieniu oka, wiecie?

jedyne co otrzymałam w zamian to kilka pytań i kilka słów więcej niż zazwyczaj. zapomnialam, że nie dziękujesz, że nie uśmiechasz się i nie mówisz nic, oprócz zimnego cześć - na początek i koniec rozmowy za razem.

chociaż nie, nie zapomniałam. chciałam zapomnieć na jeden dzień i udać, że wszystko jest dobrze, niepotrzebnie.