bez-nadzieja

Najpierw były rozmowy o temperaturze odwrotnie proporcjonalnej do tej, która panowała za oknem, kiedy strzelano do siebie wyłącznie figlarnie - z gumek recepturek. Później do głów wtargnęła myśl, niemal bezszelestnie, że pazury ma się po to, żeby ich używać. Drapano, okaleczano, uszkadzano. I wymeldowano. Tak wybuchł karabin noszony na szyi. Zdrowy rozsądek zachorował, zgubiono resztki zmysłów, gardło zawiązano w węzeł.

Od tamtej pory, co noc, kiedy gasną wszystkie światła zmienia imię na Wierzba Płacząca. Boi się mroku, ciemności zapadającej po zamknięciu powiek. Wtedy wszystko widzi się i słyszy. Wtedy wspomnienia zaczynają obijać się o serce. Wtedy z najciemniejszej skrytki, z najdalszego kąta mieszkania wypełza tęsknota, którą przecież upychało się do najgłębszych zakamarków tak, żeby się nie wydostała, żeby tam zamieszkała: za starymi książkami, kocami, niechodzonymi ubraniami. I oplata ona stopy, wkrada się nieproszona pod kołdrę, przytula się i w końcu zasypia razem z Tobą.
Więc dzisiaj, kiedy sen wemknie się do organizmu zatęsknię jeszcze raz, znowu..

indywiduum

mypaperwings, 19 lat

Miejsce