Sto czterdzieste drugie...

Z^{apracowane niebo, z chudym, cherlawym księżycem, rozproszonymi gwiazdami, ciemnymi chmurami, które zapomniały, po co płyną. Samolotami w pośpiechu, słońcem, co odeszło, ale wspomnienie po nim pozostało żywe. I moje niebo ma dźwięk. Ciepły, usypiający, niedzielny. A kolor jego  s w o b o d n i e  przepływa od błękitu do ciemnego atramentu. I w pewnym momencie myślisz sobie: ile jeszcze osób patrzy w niebo w tym momencie? Czy czują to, co ja? Czy ktoś teraz porównuje urodę swej ukochanej do migoczących gwiazd, czy ktoś czując się maleńkim w stosunku do wszechświata właśnie postanowił umrzeć? I dlaczego ja, pod kopułą tego nieba oddaję się tak} przyziemnemu ^{zajęciu jak nauka chemii? Aldehydy, ketony, kwasy karboksylowe. Zero poezji. Nic z poezji w moim życiu. Marność nad marnościami. Trzeba się, kurwa, ogarnąć}.

Magda

muciolina, 18 lat

Wolne Miasto Wrocław