Adriana, 20 lat

z niepewności gwiazd spoglądam w dół
gdzie wśród kwiatów mroku mój cień dogorywa
koronkowe srebrne motyle moich myśli
wzlatują stalowym puchem w bladość nieba
próbują je zatrzymać na wieki
przedłużam swój cień po moje dłonie
w powadze szalonej radości dziecka
najdelikatniejszą myśl srebrzystą
chowam w głębi serca

bez nadziei próbuje ocalić mój cień
zaplątana w niemoc koronek dnia
opętana aksamitną czerwienią sukni snów
staję się marą samej siebie
w nieufności ciemnego kiru słów
brnę przez labirynty ludzkich spojrzeń
blada jak porcelanowa lalka
uśmiecham się krwią warg
jestem ptakiem o połamanych skrzydłach

z ciszą cmentarnej trawy
z ogniem bezsennych marzeń
próbuję się ukryć
wśród kwiatów i cieni

rysunek malarstwo biżuteria poezja proza