Bądź cicho, kiedy ja marzę. Proszę cię, pozwól mi zamknąć oczy i śnić o Męskiej Postaci Bez Czyichkolwiek Rysów (no, może o lekko zielonkawym kolorze oczu, blond włosach). Przecież widzisz, że i tak Cię nie słucham.

Błagam, pozwól mi wyciszyć się. Pozwól mi na to, abym usłyszała swoje bezgłośnie szeptanie

Tak. Teraz w Niebieskawej poświacie jest dobrze. Jest tak jak powinno być.
Jest duży kubek malinowej herbaty, ciepły koc, lody waniliowe i wielki miękki fotel w którego pluszu bezwładnie mogę się zanurzyć. 

Potrzebuję tego fotela, bo tak bardzo czuje się kobietą zabieganą, przepracowaną, szarą i nijaką.

a tak bardzo chciałbym znowu rozkwitnąć, nabrać wiatru w żagle, poczuć wolność (wyspać się).

znowu jestem tą samą zakompleksioną moniką z humanistycznej, coraz mniej we mnie Pani Niebiańskiej, tej szczęśliwej, twórczej, lirycznej.

oby te dwa tygodnie sprawiły, że znów poczuję przypływ pozytywnej energii .