Myśląc jedno, robiąc drugie zaś czując trzecie. W umyśle, ciele i w duszy wciąż kłębiący się nieład. Wciąż tyle niepoukładanych spraw, tyle rzeczy, które wciąż wywołują strach, ból i cierpienie. Wciąż żyjąc w głębi wszystkiego co tak bardzo kocha, nie mogąc patrzeć jak wszystko więdnie. Więdnie tylko i wyłącznie przez tą małą zagubioną w wielkim świecie marzeń istotę. Istotę, której świat częściej bywa czarno biały, jedynie przypadkiem odzyskując barwę na określony czas. Na czas, dzięki któremu zdąży się przyzwyczaić i zacząć cieszyć nawet najmniejszym szczęściem, które ją spotkało, tylko po to by móc zadać jej większy ból wszystko odbierając. Z coraz to większą satysfakcją i szyderczym uśmiechem przyglądać się jej klęsce, z biegiem czasu coraz to większej.

Strach dotknięcia się nawet najmniejszej drobnostki powraca za każdym razem z podwojoną siłą. Jak można zrobić dobrze cokolwiek, kiedy komplikuje się najprostsze sprawy i psuje najprostsze rzeczy tylko i wyłącznie z zamiarem ich naprawy? Nie rozumiejąc samej siebie pragnie docierać do innych. Pragnie dążyć do wykreowanego przez siebie złudzenia o pięknym świecie z happy endem.

Wciąż żyjąc nadzieją na lepsze jutro. Wciąż wiedząc i pamiętając o tym, że nadzieja umiera ostatnia..

Dąrząc do tego i prosząc byś nie pozwolił jej umrzeć.

[...] i odkryłem, że nie istnieje nic gorszego od poczucia,
 że nasze istnienie lub nieistnienie nie jest dla nikogo ważne.
Nikogo nie interesują nasze przemyślenia na temat życia,
a Świat spokojnie może toczyć się dalej bez naszej kłopotliwej obecności.

Zabierz mnie stąd,

nie chcę omijać szczęścia.

Natalia

mokate, 18 lat

Szczecin