Wilk stepowy

- To też jest dobre, bardzo dobre - powiedział - niech pan posłucha: Powinno
się być dumnym z bólu... każdy ból jest przypomnieniem naszej wysokiej rangi.
Świetne! Osiemdziesiąt lat przed Nietzschem! Ale nie o tym zdaniu myślałem... niech
pan poczeka... już je mam. Otóż: Większość ludzi nie chce pływać, dopóki nie
nauczy się pływania. Czy to nie dowcipne? Oczywiście nie chcą pływać! Urodzili
się przecież dla ziemi, nie dla wody. I oczywiście nie chcą myśleć, gdyż stworzeni
zostali do życia, a nie do myślenia! Tak, a kto myśli i kto z myślenia czyni sprawę
najważniejszą, ten wprawdzie może w tej dziedzinie zajść daleko, ale taki człowiek
zamienił ziemię na wodę i musi kiedyś utonąć.

---------------------------------------------------

Osiągnął swój cel, stawał się coraz
bardziej niezależny, nikt mu nie rozkazywał, do nikogo nie musiał się stosować, sam
swobodnie decydował o swym postępowaniu. Każdy bowiem silny człowiek
niezawodnie osiąga to, czego każe mu szukać jego prawdziwy popęd. Ale pośrodku
osiągniętej wolności Harry nagle spostrzegł, że jego wolność była śmiercią, że jest
sam, że świat w jakiś niesamowity sposób pozostawia go w spokoju, że ludzie niego
już nie obchodzą, a nawet on sam siebie nie obchodzi, że się powoli dusi w tej coraz
cieńszej atmosferze odosobnienia i samotności. Doszło bowiem do tego, że
samotność i niezależność przestały być jego pragnieniem i celem, a stały się jego
losem, na który został skazany, że czarodziejskie życzenie zostało spełnione i nie dało
się już cofnąć, że nic już nie pomagało, gdy pełen tęsknoty i dobrej woli wyciągał
ramiona i gotów był do zadzierzgnięcia jakiejś więzi i wspólnoty; zostawiono go
teraz samego. Przy tym wcale nie był znienawidzony czy też ludziom niemiły,
przeciwnie, miał bardzo wielu przyjaciół. Lubiło go wiele osób. Ale była to zawsze
tylko sympatia i życzliwość, zapraszano go, obdarowywano, pisano do niego miłe
listy, ale nikt się do niego nie zbliżył, nigdzie nie powstała więź, nikt nie był gotów
ani zdolny do tego, by dzielić z nim jego życie. Otaczała go teraz cicha atmosfera
samotnych, jakiś odpływ fali ludzkiej, nie był już zdolny do nawiązywania kontaktów,
czemu ani wola, ani tęsknota już nic nie mogły zaradzić. Było to jedno z ważnych
znamion jego życia.

millenia

Łódź